آفتاب ایرونی

این وب لاگ با هدف ایجاد مرکزیتی برای اطلاع رسانی و ایجاد ارتباط در محیط مجازی برای مدیران،مشاوران، متخصصین و پژوهشگران جهت هم افزایی و اثر گزاری در این حوزه مدیریت ایجاد شده است.و شامل یادداشت های از مدیریت فناوری اطلاعات، بانکداری، مدیریت اجرایی،مدیریت استراتژی، مدیریت برند، مدیریت روابط عمومی،مدیریت دانش، تعالی سازمانی، بهره وری، کارآفرینی، روانشانسی، اجتماعی و خانواده می باشد. و آفتاب ایرونی اشاره به اندیشه و قدرت مدیران و متخصصین ایرانی دارد.

معجزه «من»

i-statement

احساسات قرار است برای انسان نقش محرک هایی را ایفا کند که به حل مسائل او کمک کنند. مثلاً وقتی با خطری رو به رو می شوید هورمون های ترس در بدن ترشح می شود و این کمک می کند از خطر دور شوید.
ولی گاهی اوقات چیزهایی باعث می شود که این احساسات نابجا تحریک شوند و باعث شوند عکس العمل نامتناسبی نشان دهیم که کمکی به
حل مسئله ما نمی کند.
در روابط انسانی موقعیت های این چنینی که مستعد پیچیده شدن و دردسر درست کردن هستند زیاد رخ می دهد. در این وضعیت ها،
حل مسئله چیزی فرع بر اختلافات پیش آمده بر سر احساسات نامتناسب با موقعیت می شود. با این حال روشی وجود دارد که این دشواری را به سادگی حل می کند؛ به شرطی که در آن مهارت پیدا کنید.

مهارت مزبور استفاده از به اصطلاح «من-پیام» است. خلاصه ایده من پیام این است که اگر مشکلی با کسی دارید با جمله ای که با ضمیر من شروع می شود، راجع به آنچه خودتان احساس می کنید صحبت کنید.

معمول روابط ما این است که احساسات و عقایدمان را بدون پذیرش مسئولیت خود نسبت به آنها بیان می کنیم و عادت داریم خود را پشت متهم کردن دیگران به خاطر احساسات شخصی مان پنهان کنیم.
وقتی از افعال اسنادی نظیر «است» و «هستی» استفاده می کنیم عقاید شخصی ما رنگ واقعیت به خود می گیرد.
علاوه بر واقعی به نظر رسیدن، چنین گزاره هایی عمدتاً برچسب هایی است که گویی ابدی است.
مثلا «تو خودخواه هستی» اظهار عقیده ای است که معنایش این است که هیچ خصوصیت غیرخودخواهانه ای در شخصیت فرد مقابل پیدا نمی شود.
همینطور اینکه او تا ابد همینطور خواهد ماند. به احتمال قوی چنین توصیفی درست نیست و تعمیم دهی بیش از حد محسوب می شود. به جای چنین حکم کلی می توان به موقعیت برگشت و مثلا گفت: «از اینکه بدون پرسیدن از اعضای واحد برای کل ما برنامه ریزی می کنی خیلی ناراحت می شوم.»

یک «من-پیام» سه بخش دارد:

  1. توصیفی از احساس شما
     
  2. اشاره ای کوتاه به شرایطی که شما در آن چنین احساسی را تجربه می کنید
     
  3. اینکه چرا این شرایط موجب چنین احساسی در شما می شود.

قالب «من-پیام» به این شکل است:

«وقتی شما … (توصیف رفتاری از طرف مقابل یا شرایطی که موجب ناراحتی شما شده)، من احساس … می کنم چون … (توضیح اینکه را رفتار آنها یا شرایط موجب چنین احساسی در شما شده است)»

مثال:«وقتی صدایت را موقع صحبت کردن با من بالا می بری عصبانی می شوم چون دوست ندارم توی رابطه ای باشم که فریاد زدن در آن عادی است»

معلوم است که بیان یک «من-پیام» سازنده تر از دستور دادن، تهدید کردن، اولتیماتوم دادن یا سایر حرف هایی است که طرف مقابل را به موضع دفاع می کشاند. اما کنار گذاشتن ضمیر «تو» از واکنش هایمان آسان نیست:

اتهام زنی: «دارم از دستت دیوونه میشم!»

قضاوت یا برچسب زدن: «خیلی بی ملاحظه و خودخواهی!»

سرزنش کردن: «تو اصلا منو داخل آدم حساب نمی کنی!»

دستور دادن: «تو دیگه ساکت شو!»

زیرسوال بردن: «همیشه اینقدر لاس می زنی؟!»

مشاجره کردن: «تو اصلا نمی دونی داری راجع به چی حرف می زنی!»

ریشخند کردن: «بعله! تو استادی!»

تهدید کردن: «به نفعته ساکت شی!»

تحلیل کردن: «تحمل دوری خونواده رو نداری!»

اینکه در «من-پیام» دقیقا بگویید «من احساس … می کنم» خیلی مهم است چون اگر بجای آن چیز دیگری بگویید – «من هم مثل بقیه احساس … می کنم»،«تو باعث میشی من احساس …کنم» یا «این باعث میشه من احساس …کنم»- در واقع کس دیگر یا چیز دیگری را مسئول احساسات خود معرفی کرده اید و این قطعا در انتقال پیام مشکل ایجاد می کند. همینطور دلیلی که برای پیدا کردن احساس ناخوشایند می آورید باید به شکل تفسیر شما از رفتار او، اثر واقعی (و نه خیالی) رفتار او بر شما یا معنای رفتار او برای شما باشد.

«من-پیام» صادر کردن تضمین نمی کند دیگران رفتارشان را تغییر دهند یا شرایط طبق خواست من شود ولی منافع بسیاری در آن وجود دارد که اگر امتحان کنید معجزه آن را خواهید دید. حداقل اش این است که از لیست بالا خارج می شوید.

پیشنهادهایی برای بهبود «من-پیام»:

  • در توصیف رفتار طرف مقابل از قیدهای «همیشه» و «هرگز» استفاده نکنید. تا حد ممکن آنچه را اتفاق افتاده دقیق توصیف کنید نه تفسیر خودتان را. «وقتی اینجا را به گند می کشی» توصیف نیست. همینطور «وقتی مثل گیج و منگ ها کار می کنی».
  • از صفت های احساسی که معنای ضمنی شان اتهام به طرف مقابل است استفاده نکنید. مثلا «من احساس نادیده گرفته شدن، یا دستکاری شدن، یا خیانت دیدن می کنم» غلط است. این صفت ها شنونده را بطور ضمنی مسئول احساسات گوینده می کند.

منبع: در مسیر افق،تالیف و ترجمه از اینجا

آفتاب ایرونی را از اینجا دنبال کنید:

FEED

Tweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on Pinterest

 با احترام به طبیعت، لطفا فقط در صورت لزوم از این پست پرینت بگیرید

+   سید محمد طباطبایی ; ٧:٥٤ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۳/٥/٢٢