آفتاب ایرونی

این وب لاگ با هدف ایجاد مرکزیتی برای اطلاع رسانی و ایجاد ارتباط در محیط مجازی برای مدیران،مشاوران، متخصصین و پژوهشگران جهت هم افزایی و اثر گزاری در این حوزه مدیریت ایجاد شده است.و شامل یادداشت های از مدیریت فناوری اطلاعات، بانکداری، مدیریت اجرایی،مدیریت استراتژی، مدیریت برند، مدیریت روابط عمومی،مدیریت دانش، تعالی سازمانی، بهره وری، کارآفرینی، روانشانسی، اجتماعی و خانواده می باشد. و آفتاب ایرونی اشاره به اندیشه و قدرت مدیران و متخصصین ایرانی دارد.

شاید خودتان را در ده سال آینده نشناسید!

بر پایه یافته های تحقیقی جدید، بیشتر انسان ها به این واقعیت که در گذشته تغییر کرده اند اذعان می کنند، اما تنها تعداد معدودی هستند که تغییر شخصیتی خود در آینده را محتمل می دانند. به نوشته سایت «لایو ساینس»، انسان ها معمولاً می پذیرند که در ده سال گذشته زندگی «علایق، ارزش ها و حتی شخصیتشان» دستخوش تغییرات زیادی شده است، اما در عین حال اصرار دارند که در ده سال آینده، فرد امروزی باقی خواهند ماند و تغییری نخواهند کرد.

دکتر دنیل گیلبرت، متخصص علم روانشناسی در دانشگاه هارواد، در گفت و گو با سایت لایو ساینس، می گوید: «این بدان معنا نیست که متوجه تغییر در خود نیستیم، بلکه بیشتر به این واقعیت دلالت دارد که در هر سنی که باشیم به این واقعیت اعتراف می کنیم که در ۱۰ سال گذشته تغییراتی زیادی را در خود شاهد بوده ایم.
در همه ما انسان ها حسی درونی وجود دارد که بر مبنای آن باور داریم که پیشرفت روندی است که ما را به این نقطه رسانده و اکنون دیگر کاری نداریم.»
دکتر گیلبرت و همکارانش طی مقاله ای مفصل در نشریه علمی «ساینس» ضمن گزارش یافته های پژوهش یاد شده، چنین حالت روانی را توهم «پایان تاریخ» نام نهادند. دکتر گیلبرت می گوید فرقی نمی کند در چه سنی باشید، آدم ها طوری رفتار می کنند که انگار تاریخ شخصیتشان را شکل داده و اکنون کارش را انجام داده و آنها را در قالب نهایی رها کرده است.
پژوهش فوق به روش ارائه پرسشنامه های اینترنتی به جمعیتی متشکل از ۱۹۰۰۰ نفر شرکت کننده انجام شد. در هر مورد، محققان پاسخ شرکت کنندگان ۱۸ ساله درباره ۱۰ سال آینده شان را با پاسخ ۲۸ ساله ها درباره ۱۰ سال گذشته شان مقایسه می کردند، (و به همین ترتیب ۱۹ ساله ها با ۲۹ ساله ها، ۲۰ ساله ها با ۳۰ ساله ها و ... تا ۶۸ ساله ها.) بر این اساس افراد مسن تر، در همه موارد تغییر را «در دهه گذشته زندگی» خود گزارش کردند.
در حالی که شرکت کنندگان جوان تر در آن حدی که مسن ترها تغییر را گزارش کرده بودند انتظار تغییر نشان ندادند: «وقتی یک شخص ۴۰ ساله به گذشته خود نگاه می کند، می گوید از نظر شخصیت، ارزش ها، سلایق خیلی تغییر کرده ام. اما زمانی که یک شخص ۳۰ ساله به گذشته اش نگاه می کند می گوید انتظار ندارم آنقدرها در هیچ کدام از این ابعاد شخصیتی تغییر کنم.»

به ظاهر توهم «پایان تاریخ» به دو دلیل بروز می کند:
نخست آنکه زمانی که فرد باور می کند که خودش را می شناسد و آینده قابل پیش بینی است، احساس آسودگی به وی دست می دهد.
دیگر آنکه اساساً تصور آینده از به خاطر آوردن گذشته دشوارتر است.
اما جالب است بدانید که این قضاوت نادرست در دنیای واقعی تبعات زیادی برای انسان ها در بردارد. برای مثال، شخص تصمیم هایی در زندگی خود اتخاذ می کند، از ازدواج گرفته تا شغل، با این باور که دهه ها بعد همین شخصی خواهد بود که امروز است و بودن با همین آدم ها و انجام همین کارها را خواهد پسندید.
در حالی که در عمل به هیچ وجه چنین نخواهد بود و ابعاد مختلف شخصیتی فرد دستخوش تغییرات زیادی خواهد شد. اما به گفته دکتر گیلبرت یک راه برای مقابله با این حالت روانی در انسان وجود دارد و آن اینکه همیشه «حاشیه ای برای فرار» برای خود باقی بگذارید.
برای مثال اگر امروز بلیطی برای دیدن یک کنسرت در ۱۰ سال آینده خریداری می کنید، به نفعتان است که بلیط های قابل مرجوع شدن را انتخاب کنید. با این همه قبل از اینکه عبارتی جدید مبنی بر حق فسخ یک جانبه ازدواج را در عقدنامه خود بگنجانید بد نیست بدانید که بر مبنای تحقیق دیگری که دکتر گیلبرت انجام داده است زمانی که افراد بدانند در آینده امکان تغییر نظر خواهند داشت، نسبت به تصمیم های خود احساس رضایت کمتری خواهند داشت. یعنی کسانی که در زندگی خود تصمیم های غیرقابل برگشتی اتخاذ می کنند احساس خوشبختی بیشتری خواهند داشت. به قول دکتر گیلبرت: «آرمانی ترین شرایط آن است که اجازه تغییر رأی داشته باشید، اما خودتان ندانید.»

+   سید محمد طباطبایی ; ٤:٠۱ ‎ب.ظ ; ۱۳٩۱/۱٠/۱٦

design by macromediax ; Powered by PersianBlog.ir