آفتاب ایرونی

این وب لاگ با هدف ایجاد مرکزیتی برای اطلاع رسانی و ایجاد ارتباط در محیط مجازی برای مدیران،مشاوران، متخصصین و پژوهشگران جهت هم افزایی و اثر گزاری در این حوزه مدیریت ایجاد شده است.و شامل یادداشت های از مدیریت فناوری اطلاعات، بانکداری، مدیریت اجرایی،مدیریت استراتژی، مدیریت برند، مدیریت روابط عمومی،مدیریت دانش، تعالی سازمانی، بهره وری، کارآفرینی، روانشانسی، اجتماعی و خانواده می باشد. و آفتاب ایرونی اشاره به اندیشه و قدرت مدیران و متخصصین ایرانی دارد.

فرمانروایی محتوا

اخیرا بحث های زیادی در مورد محتوا و بازاریابی محتوایی مطرح شده است تا اندازه ای که آن را «پادشاه و فرمانده بازاریابی دهه حاضر می نامند».
اصولا محتوا چیست؟
از کجا باید کسب و کارها محتوا بدست بیاورند؟
کپی کنند یا تولید کنند؟
چگونه می توان محتوا تولید کرد؟
آیا بازاریابی محتوایی نوعی خاص و جدید از بازاریابی است؟
اصلا این نوع بازاریابی چرا به وجود آمده؟ برای چه کسب و کارهایی مفید است؟ نقش تولید محتوا در روابط عمومی چیست؟ 

فرمانروایی محتوا – بخش ۱: محتوا چیست

 

 محتوا چیست؟

قبل از پیدایش وب ۲ و شبکه های اجتماعی (Web 2.0 & Social Media) و استفاده فراگیر کسب و کارها از قابلیت های اینترنت و چند رسانه ­ای، محتوا یا Content بیشتر در قالب مقاله، خبر، گزارش های متنوع و گاهی عکس و از طریق رسانه ­های چاپی نظیر روزنامه و مجله عرضه می شد. طبیعی است که حیطه جغرافیایی و مخاطبان این نوع رسانه­ ها محدود بوده و هست. ولی با پیدایش امکانات رسانه های اجتماعی و افزایش نسبی ضریب نفوذ اینترنت در جهان، انواع مختلفی از محتوا تنوع پیدا کرد و جالب تر اینکه استقبال عموم از این انواع جدید آن بسیار زیاد بوده است.

+   سید محمد طباطبایی ; ٩:۱٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۳/٤/۳۱

فرصت تاریخی برای ایرانی ها

 

قطار پیشرفت باز هم در یک ایستگاه جدید توقف دارد؛ این بار خواب نمانیم

نوسان بین «فن‌آوری» و «فکرآوری»، همواره در تاریخ بشر دیده می‌شود. گاهی «فن‌آوری» جلوتر بوده و گاهی «فکرآوری». اگر چه هر یک جلوتر افتاده،‌ به ناچار ایستاده است تا دیگری به پایش برسد و مسیر را در مجاورت یکدیگر ادامه دهند.

آنچه اینجا می‌نویسم، یک نظریه علمی نیست. صرفاً یک گزارش تحلیلی است. گزارش تحلیلی از آنجا که «گزارش» است، از موقعیت و نقطه‌ی استقرار گزارشگر رنگ می‌گیرد و از آنجا که «تحلیلی» است، خواسته یا ناخواسته، به ظرفیت ظرف تفکر گزارشگر، محدود می‌شود. 

این گزارش، امروز یک «گزارش خبری» محسوب نمی‌شود. چرا که «خبر»، به ذات خبر بودن، از آنچه «قبلاً روی داده‌ است» سخن می‌گوید. اما باور نویسنده بر آن است که چیزی شبیه این «گزارش تحلیلی» را باید دیر یا زود، طی سالهای آتی، در قالب «گزارش خبری» در رسانه‌ها بخوانیم. 
 

+   سید محمد طباطبایی ; ٩:٠٠ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۳/٤/٢۸