از کجا آمده ام و....

آیا دیار  دوست فقط از طریق زیارت خانه او میسر است؟

مگر او از رگ گردن به بندگانش نزدیک تر نیست؟

مگر ما هر روز او را 5 بار نمی خوانیم؟

پس چرا برای زیارت حضرتش فقط گرد و غبار از روی می شوییم و با دلی پر از کینه و پلشتی و دستانی آلوده به حق دیگران به نماز می ایستیم؟

آیا نباید از کسانی که حقش را ناحق کرده ایم، در حقشان بدی روا داشته ایم، چه همسر، چه فرزند ، همکار ، همسایه و... برای زیارت یار ،حلالیت بطلبیم وبا  سیمایی نورانی و دستانی پر از خیر و دعای ایشان به نماز به ایستیم.

چگونه از خدا طلب بهترین ها و ... را می کنیم، در صورتیکه رویمان سیاه و دستانمان آلوده است؟

آیا هرگز با دستانی آلوده بر سر سفره ای حاضر شده اید؟

آیا براستی فرصتی برای جبران گذشته خواهیم داشت؟

مگر این اقامه نماز جز بندگی در درگاه حق و خدمت به خلق خدا نیست؟

آیا باید فقط شب احیای سال دیگر و موسم حج دیگری که آیا چمشنمان آنرا ببیند، برای کرده خود طلب حلالیت کنیم؟

آیا تا کنون زمانی برای تفکر در اعمال و کردارمان گذاشته ایم؟

خود را چگونه قضاوت می کنید؟

من نمی دانم ؟ اما همین حالا از همه دوستان طلب بخشش دارم و امیدوارم فرصت جبران آنرا داشته باشم.

/ 0 نظر / 13 بازدید